MARTINE
Laura%20Bos%20en%20Martine_edited.jpg

In dit jaar werden meer dan ooit keuzes voor ons gemaakt. Dat doet wat met je.

Toch, met alle beperkingen van het vele thuisblijven, telewerken, contacten beperken is er perspectief als we even doorzetten en de statistieken in het oog houden.

We houden vol en zien uit naar de toekomst waarin we weer naar grootouders gaan, familie in het buitenland bezoeken of een feestje geven om het leven te vieren.

Voor veel mensen valt er niets te vieren en hoeven we over perspectief al helemaal niet te spreken. Die bewustwording daagt me uit om iets bij te dragen, mee een verschil te maken.

Het enige voordeel van al dat verblijven in ons kot, is voor mij dan toch wel om gemakkelijke kleding te dragen; het vergaderscherm reikt niet veel verder dan je hoofd.

Dus jeans, trui, mascara, klaar...no brainer. Jurkjes zijn voor mij totaal niet vanzelfsprekend, zeker niet in de winter. Om over die irritante panty's maar niet te spreken! Kleedjevoorvrijheid dwingt me tot nadenken, relativeren en hopelijk anderen aansteken om mee te doen of te sponsoren.

 

Enne, natuurlijk bedacht ik zelf alle mogelijke vragen die mensen kunnen stellen bij de impact van mijn minimale inzet in verhouding tot de enormiteit van het probleem.

Maar zijn het ongemak van kleedjes of kritische vragen een reden om niet mee te doen? Is er een reden om niet mee te doen?